SUSARAK

Üç Dal Gül’e Arz-ı Hâl

Bu mevsim de gelmedin ya, yoruldum Her mızrapta kanıyor ezgilerim Üç dal gülüm, ele düştüm , kırıldım Mevsimden mevsime taştı kederim Penceremde her gece bir karanfil Düşlerimde ıslak yeleli bir tay Bu bekleyiş hayra alâmet değil Artık beni hayal içre yitik say Bu yağmurlar düşlerimden çıkmadan Bir gök kuşun nefesiyle savrul gel Korku geçit vermez, cânı yakmadan Derviş gibi acılarla kavrul gel Vakit şimdi telâşlı bir akşâmdır Şehzadeler hüzün üzre yürüyor Belki de bu demlenen son ilhamdır Ellerimde gümüş tüyler eriyor Sen firari sevdam, kaçak umudum! Ötelerde daha özgür değilsin Üç dal gülüm, bense dalda kurudum Gel de iklimime güneş eğilsin. Yollarına dökülürken türküler Bildiğin tüm şiirleri unut gel Yüreğimde sürülmeden sürgüler Gururunu gurbet elde uyut gel Sabahlarım, sabâ yada sûzinâk Salkım söğüt alevden suya değer Yüreğime çöker kalır iştiyak Nâra yanmak, sensiz kalmakmış meğer Kaç yağmurla haber saldım gel diye Yağmurlarla damla damla süzül gel Üç dal gülüm, bende adın gül diye Her kervanla gül gönderdim, üzül gel Ben yanmadan rüzgar vurmuş, sönmüşüm Yokluğunla eksik kaldı her şeyim Her dergahın kapısından dönmüşüm Bir kısık ses, bir kırık ney, neyleyim Sen ki ufkumdaki üç dal gülümsün Bağrımdaki sızı kadar benimsin Kapalı avcumda yasak ölümsün Alnımdaki yazı kadar benimsin. Alnımdaki yazı kadar benimsin...